Η cult εποχή της ελληνικής βιντεοκασέτας μέσα από ανατρεπτικούς και ευφάνταστους τίτλους

Από τον «Ντον Λινάτσα» στο «Πιπίλας και ο Τορπίλας» κι από κει στον «Λώρενς της αφραγκίας»!

Στα μέσα της παρεξηγημένης δεκαετίας του 1980, μια κολοσσιαία επανάσταση συντελείται σχεδόν αθόρυβα στον χώρο της οικιακής ψυχαγωγίας: κάθε σπίτι εφοδιάζεται με βίντεο.

Κάτω από την τηλεόραση με το σεμεδάκι φιγουράρει πλέον ένα τετράγωνο κουτί που θα γίνει τόσο αχτύπητο που μέχρι και σχετική κατάρα θα κυκλοφορήσει. Ποιος δεν θυμάται αυτό το «που να σου καεί το βίντεο ρε»;
Βιντεοκασέτες, βιντεοκλάμπ και βιντεοκουλτούρα απασχολούν πια -και μάλλον δυσανάλογα πολύ- τον Έλληνα, την τιμητική έχει ωστόσο στις καρδιές του λαού μας η ελληνική βιντεοταινία.

Όσο απαραίτητη ήταν η περμανάντ για το γυναικείο μαλλί ή η βάτα για το αντρικό σακάκι, τόσο ήταν και η βιντεοκασέτα για τα ’80s. Μέσα στη μυρωδιά της Άκουα Βέλβα και με ένα αφρισμένο Απέλια στο ποτήρι, ο Έλληνας νοίκιαζε βιντεοκασέτες πιο γρήγορα και απ’ όσο έπλενε τις πετσετέ του κάλτσες. Ή άλλαζε τις κεφαλές του βίντεό του.

Με μια γερή δόση νοσταλγίας λοιπόν, ας δούμε μια σειρά από πλέον αναπάντεχους, ξεκαρδιστικούς ή ολότελα γελοίους τίτλους που κόσμησαν το ελληνικό VHS. Η βιντεοφρενίτιδα δεν ήταν εξάλλου μια περαστική μόδα, αλλά ένα από τα ορόσημα μιας εντελώς ιδιαίτερης εποχής, παρά το γεγονός ότι ουσιαστικά αποτέλεσε άλλη μια μεγάλη αρπαχτή της ελληνικής κοινωνίας, καθώς στη βιντεοπαραγωγή βασίλευε η προχειροδουλειά και οι ακαριαίοι ρυθμοί γυρίσματος.

Πλάι στο LADA, το ΠΑΣΟΚ, τους ευρωγκόμενους, τα μανούλια και τους κόπανους λοιπόν, να και οι τίτλοι που θρονιάστηκαν στο φαντασιακό του Έλληνα σφραγίζοντας τη μυθολογία της αξέχαστης δεκαετίας του 1980…

Ο χαλβαδόμαγκας (1989)

Το καλτ ανοσιούργημα του Απόστολου Τεγόπουλου μετατράπηκε σε βαρύ πυροβολικό της εγχώριας τρασίλας ήδη από τον τίτλο του! Παναγιώτης Σουπιάδης και Σία Φαράκη σε μια από αυτές τις ταινίες που θα άξιζε να θάψεις μετά οικειοθελώς το βίντεό σου…

Ο σεξοβόμβος (1986)

Ο εισαγωγέας κονσερβών Αντώνης Σουλτάνης (Σωτήρης Μουστάκας) είναι και πολύ γκόμενος να ’ούμε, γι’ αυτό και την πέφτει σε όλα τα μανούλια. Μόνο που είναι παντρεμένος, όπως είναι και η νέα του υπάλληλος Λίνα, όταν και ξεκινούν τα αλλαξομπερδέματα. Με εναλλακτικό τίτλο «Εραστής για κλάματα», ήταν ακριβώς γι’ αυτό…

Το καθιστό βουβάλι και οι τηλεζουλού (1987)

Θα πούμε δυο λόγια για την υπόθεση, φροντίστε μόνο να κάθεστε! Το Κανάλι 13 διοικείται από τους τηλεκανίβαλους, οι οποίοι δεν έχουν αφήσει τίποτα όρθιο. Κι έτσι ο πρόεδρος του σταθμού φωνάζει τους Ινδιάνους για να επιβάλουν την τάξη και να διώξουν τους τηλεκανίβαλους. Στηβ Ντούζος και Νανά Βενέτη και όποιος αντέξει, άντεξε…

tnanvind1

Ο παπα-Turbo (1987)

Με επεξηγηματικό υπότιτλο «Μας πήραν και τα ράσα», ο Όμηρος Ευστρατιάδης ακολούθησε την ασφαλή πεπατημένη με το «παπά-» στον τίτλο. Ποια πεπατημένη; Από τον οραματιστή «Παπα-Σούζα» (1983), τον «Παπακαβάλα» (1987), τον «Παπα-Ράμπο» (1988) και τον «Παπακομπίνα» (1987) μέχρι τον «Παπαλεβέντη» (1988), τον «Παπαμαφία» (1986), τον «Παπαφαγάνα» (1986) και τη μακρά σειρά των «Παπαδίστικων κομπανιών»! Μόνο ο Παπα-Τούρμπο ήταν όμως φιλόσοφος, λέγοντας αυτό το «Όλα είναι μάταια σε αυτόν τον κόσμο», την ώρα που κάτι έβαζε στην άκρη για τα γεράματά του…

Ρόκυ Νο0 το νούμερο (1986)

Και σε περίπτωση που ο τίτλος δεν είναι σαφής, ο Όμηρος Ευστρατιάδης σπεύδει να εξηγήσει τι συμβαίνει στον υπότιτλο: «Βαράτε με αντέχω»! Εννοείται με Τζανετάκο, μιας και η φάπα πήγαινε γάντι με τον Αλέκο στα ’80s. H ταινία πυροδότησε μάλιστα και sequel, καθώς η Ψωροκώσταινα αποκτούσε τον δικό της Ρόκι Μπαλμπόα, σαφώς πιο ταλαίπωρο και φουκαριαράκο. Όσο για τον έλληνα λάτρη του Ράμπο, του κανονικού ντε, υπήρχε φυσικά και η ντόπια κόπια του, το «Ράμπο, ο κοντός και η τάπα» (1986) Νο1 και Νο2 μάλιστα…

Πειναντέους (1986)

Εδώ μιλάμε για σωστό Όσκαρ τίτλου! Η ιστορία περιστρέφεται εξάλλου γύρω από έναν φτωχούλη μουσικό που δεν θέλει να προδώσει τα πιστεύω της κλασικής μουσικής που του έχει εμφυσήσει ο δάσκαλός του, οπότε είναι ταιριαστότατος ο τίτλος. Αν και προχειρογραμμένο, διασώζεται από τη σουρεάλ ερμηνεία του Ζουγανέλη…

Ο Πιπίλας και ο Τορπίλας (1986)

Ο Πιπίλας ή Σαπουνόφουσκας (Δημήτρης Ιωακειμίδης) και το αδερφάκι του ο Τορπίλας ή Λάζαρος (Χρήστος Βαλαβανίδης) θα μπλέξουν με τη Μαφία, την ίδια την Κόζα Νόστρα δηλαδή. Με τον Τομπολίνο (Μάρκος Λεζές) και τον Μονόφθαλμο (Ντάνος Λυγίζος) στο πλευρό τους όμως, δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν. Μόνο τη σοβαρότητα ίσως…

Ο Πηδηχτούλης (1986)

Το κοινό λαχταρούσε να δει τον Μάρκο Λεζέ πρωταγωνιστή και ο σκηνοθέτης Κώστας Μπακοδήμος δεν του χάλασε χατίρι. «Εκτός από υπερκόπωση, τι άλλο μπορεί να πάθει ένας άντρας που έχει διαφορετική γκόμενα κάθε μέρα;», ρωτά μάλλον ρητορικά η υπόθεση της ταινίας. Η συνέχεια επί της ρετρό οθόνης, μακριά από μας τα… σπόιλερ!
Οι κοριοί… του Τρόμπα (1988)

Θέμης Μάνεσης, Αθηνά Μαυρομάτη και ο… Τρόμπας στην αξέχαστη καλτίλα του Γιώργου Μυλωνά. Εκεί όπου τα λόγια περιττεύουν δηλαδή και τα μεγαλοστελέχη του μάρκετινγκ κρύβονται από ντροπή…

Ο νταβατζής με τα ριγέ σώβρακα (1985)

Ο Νίκος Τσούκας ενσαρκώνει στη μαγνητοταινία τον Μηνά Χατζηπαπάρα (δεν καταλαβαίνουμε γιατί γελάτε), έναν σεμνό και ταπεινό επαρχιώτη που αποφασίζει να κατέβει στην πρωτεύουσα για να γίνει προαγωγός περιωπής. Δεν είναι ότι το θέλει ο ίδιος, είναι η πλούσια γιαγιά του που τον υποχρεώνει να βγει στην πιάτσα, απειλώντας πως θα τον αποκληρώσει αν δεν γίνει μαστροπός! Να συνεχίσουμε ή μπα;

Ακάκιε τα μανούλια να είναι φίνα (1988)

Στο έπος του Απόστολου Τεγόπουλου, ο γνωστός από αντίστοιχες βιντεοκασέτες ηγούμενος Ακάκιος (Σταμάτης Τζελέπης) δίνει μάχη για να κρατήσει ένα κτηματάκι της μονής που έχει βάλει στο μάτι ο πρασινοφρουρός δήμαρχος της πόλης. Και ζητά φυσικά τη βοήθεια από τις εξίσου γνωστές και τιμημένες καλόγριές του, ξέρετε τώρα ποιες…

Η συνεχεια στο newsbeast.gr

Διαμοιράστε το άρθρο:

Σχολιάστε

Η διευθυνση email σας ΔΕΝ θα δημοσιοποιηθεί(ενημερωθείτε για την πολιτική ανάρτησης σχολίων στο fouit.gr απο εδώ) *

*