Άμπωτη

Είναι φορές, που γίνομαι νησί…
Φταίνε οι παλίρροιες, ήσυχες, ύπουλες, μου σκορπίζουν τις λέξεις.

Τις ψάχνω, να τις απλώσω στον ήλιο να στεγνώσουν.

Η θάλασσα αδιάφορη για τ’απλωμενα μου υφάδια.

«Βιάζομαι», λέει,»πρέπει να πάω να ετοιμάσω το δείπνο του ήλιου».

Κ.Ν.

Σχολιάστε

Η διευθυνση email σας ΔΕΝ θα δημοσιοποιηθεί(ενημερωθείτε για την πολιτική ανάρτησης σχολίων στο fouit.gr απο εδώ) *

*

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.