Άμπωτη

Είναι φορές, που γίνομαι νησί…
Φταίνε οι παλίρροιες, ήσυχες, ύπουλες, μου σκορπίζουν τις λέξεις.

Τις ψάχνω, να τις απλώσω στον ήλιο να στεγνώσουν.

Η θάλασσα αδιάφορη για τ’απλωμενα μου υφάδια.

“Βιάζομαι”, λέει,”πρέπει να πάω να ετοιμάσω το δείπνο του ήλιου”.

Κ.Ν.