Σιχάματα (του Γιώργου Τούλα)

Σιχαινόμουν πάντα τα τέρατα που χαίρονται στην αναμπουμπούλα. Τα έρποντα ανθρωπάρια που την ανάγκη του άλλου την κάνουν ευκαιρία. Που κάθε φορά που τα πράγματα σφίγγουν όχι μόνο βγαίνουν αλώβητοι αλλά φροντίζουν να οχυρωθούν πίσω από την αδυναμία του άλλου, να τη στραγγίξουν, να ωφεληθούν από τον πόνο, την ανημποριά, την μειονεκτική θέση. Να αισχροκερδήσουν. Μοντέρνοι μαυραγορίτες. Τους λείπει μόνο η κουκούλα.
Είναι συνήθως ευυπόληπτοι. Άνθρωποι με γνωστά ονοματεπώνυμα. Με κύκλο. Αξιοσέβαστοι. Τους είδαμε και στα χρόνια της Κρίσης. Τους βλέπουμε και τώρα στην πανδημία. Να ζητάνε από τον εργαζόμενο τους, που έμεινε προσωρινά άνεργος, εκβιαστικά εκατό ευρώ νταβατζιλίκι από τα οκτακόσια της ενίσχυσης.
Μερτικό δηλαδή. Που πουλάνε μάσκες, οινοπνεύματα, στοκαρισμένα αντισηπτικά λες και πουλάνε κοσμήματα.
Ο Δήμος Σταρένιος εξαιρετικός σε ρόλους αυτής της κατηγορίας στο σινεμά
parallaximag.gr