Συλλυπητήρια του Συνδέσμου Βογατσιωτών Θεσσαλονίκης “Ο Άγιος Κωνσταντίνος”

Με λύπη μας πληροφορηθήκαμε τον θάνατο της Μητέρας του συγχωριανού και μέλους του Συνδέσμου Βογατσιωτών Θεσσαλονίκης ιατρού και συγγραφέα Επαμεινώνδα Τσίγκα.
Το παρακάτω Κείμενο είναι αφιερωμένο στην μνήμη της Μητέρας του Ελένης Σπάνια-Σαββαρίκα .
Καλό Παράδεισο.
Σύνδεσμος Βογατσιωτών Θεσσαλονίκης “Ο Άγιος Κωνσταντίνος”

“Μετά τῶν Ἀγίων σου ἀνάπαυσον Χριστέ…”

Ελένη Σπάνια-Σαββαρίκα

(5.4.1940 – 28.3.2020)

[…]Οι πράξεις ομορφιάς

να μνημονεύονται

                              Έζρα Πάουντ

Στη φωτογραφία αυτήν θα είναι ως δεκαπέντε χρονών. Είχε ξεσκολίσει λίγα χρόνια πριν αλλά δεν συνέχισε στο γυμνάσιο. Έπρεπε να μείνει σπίτι να βοηθήσει στο βιοπορισμό της οικογένειας (τρεις γυναίκες μονάχες τους βλέπεις, η μάνα τους η Κλεοπάτρα, εκείνη και  η πιό μικρή αδελφή της η Αλεξάνδρα). Ο πατέρας ήδη πεθαμένος δέκα χρόνια.

Ήταν μια γιορτή Χριστουγέννων στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή της Θεσσαλονίκης, όπου δούλευαν οι θείοι της, και καθώς έτυχε να βρίσκεται εκεί οι υπεύθυνοι της γιορτής τη βρήκαν κατάλληλη για το ρόλο της Παρθένου Μαρίας για τη φάτνη που έστησαν επί σκηνής. Έλαμψε…

Σε λίγα χρόνια ο δρόμος της  ζωής της θα ανοιγόταν μπροστά της  σπαρμένος πέτρες αγκάθια και τριβόλια… Έκανε δυο γάμους κι απόκτησε τέσσερα αρσενικά παιδιά. Μοναδικός καρπός του πρώτου -και πολύ σύντομου- γάμου έτυχε να είμαι εγώ.

Η μάνα μου, με την οποία μας χώριζαν μονάχα δεκαοκτώ χρόνια, πέθανε σήμερα ύστερα από μια σκληρότατη μάχη έξη μηνών. Πάλεψε δυνατά. Δεν τα κατάφερε. Ως εδώ το νήμα.

Μια γυναίκα σπουδαίας κάποτε ομορφιάς (που “έσχιζε χασέδες”!) και άνθρωπος επικοινωνιακός με βαθειά θρησκευτική πίστη, φυσική ευγένεια, πραότητα και ανυπόκριτη καλοσύνη. Γνώρισε χαρές μα πιό πολλές λύπες. Όλα τα άντεξε χωρίς απελπισμό, χωρίς υστερία, χωρίς παρακαλετά. Δεν της περίσσευαν ποτέ τα χρήματα αλλά αυτό δεν αποτελούσε λόγο να μην δώσει σε όποιον έκρινε πως είχε ανάγκη ή της το ζητούσε. Στην οικογένεια την πειράζαμε λέγοντάς της  πως “τα χέρια της ήταν τρύπια”.

Μου έλειψε πολλά χρόνια. Τα περισσότερα της εξηντάχρονης ζωής μου (οι περιστάσεις…). Τώρα θα μου λείπει ακόμα περισσότερο. Με λίγη ζήλια το λέω, όμως με βεβαιότητα το υποστηρίζω, πως από σήμερα ο Παράδεισος θα είναι πλουσιότερος.

Κι αυτό είναι το μόνο που με παρηγορεί.

ΥΓ. TΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΥΤΟ ΤΗΣ ΑΡΕΣΕ ΠΟΛΥ

xartokoptis.blogspot.com