Λυπάμαι… (Του Αλέξανδρου Μακρίδη)

* Όλους αυτούς που στη ζωή τους δεν άφησαν τον εαυτό τους να αγαπήσει και να αγαπηθεί.
* Αυτούς που πορεύονται πάντα με τη λογική και ποτέ με την καρδιά.
*Αυτούς που φορούν την προβιά του “καλού” και σε χτυπούν πισώπλατα.
*Αυτούς που οι φιλοδοξίες τους απλά γίνονται το όχημα να ” πατήσουν” επί πτωμάτων.
* Αυτούς που οι ” σχέσεις” τους είναι σχέσεις συμφέροντος.
*Αυτούς που τους δίνεις χίλια και σου γυρνούν ρέστα από “τάληρο”.
* Αυτούς που η συμπεριφορά τους καθορίζεται από το ” ρεύμα” των πολλών και όχι από την ελευθερία της σκέψης και της ψυχής τους.
*Αυτούς που στη ζωή τους έμαθαν στο ψέμα και στην πλάνη .
* Αυτούς που αγωνίζονται για πτυχία χωρίς όμως να ” σπουδάσουν” τον Άνθρωπο .
*Αυτούς που “καυχόνται” για τα ανούσια και παρερμηνεύουν την ταπεινότητα των σπουδαίων.
* Αυτούς που Θεός τους είναι το χρήμα και ο εαυτός τους.
* Αυτούς που δεν θα ζήσουν τη χαρά ενός ηλιοβασιλέματος, την πνοή της θαλάσσιας αύρας και την εσωτερική ζεστασιά ενός ποιήματος.
* Αυτούς που δεν έχουν φίλους αλλά ” εμπορικούς” εταίρους και στήνουν ακόμα και την οικογένειά τους από ” υποχρέωση” και συμφέρον.
* Αυτούς που δεν θα αφήσουν ποτέ τον εαυτό τους ελεύθερο να ταξιδέψει στην ευτυχία της απλότητας αλλά στο φαίνεσθαι μια εφήμερης ευμάρειας…
* Αυτούς που δεν θα ζήσουν τη χαρά του πραγματικού δοσίματος. Δίνουν μόνο όταν περιμένουν αντάλλαγμα.
* Αυτούς που το χαμογελό τους δεν ζωγραφίζει το πρόσωπό τους αλλά πάντα η κατήφεια τους πλημμυρίζει.
* Αυτούς που ασχολούνται με τις ζωές των άλλων γιατί η δική τους τότε μόνο παίρνει νόημα…
* Αυτούς που δεν θα αγκαλιάσουν αυθόρμητα τον άλλο, δεν θα τραγουδήσουν δημόσια, δεν θα χορέψουν στη βροχή για χάρη του κοινωνικού κομφορμισμού.
Για αυτό τους λυπάμαι. Δεν ζουν …απλά επιβιώνουν.
Και η ζωή μας είναι μία και το αύριο μας άδηλο.

 

κοινοποίηση

shares