Η Ξένια Γουδή σε ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Τζακ Κέρουακ “Στο Δρόμο”

“Ας πιούμε στην υγειά των τρελών, των απροσάρμοστων, των επαναστατών, των ταραχοποιών. Σε αυτούς που βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, που δεν τιμούν τους κανόνες, που δεν σέβονται την τάξη…Μπορεί να τους επαινέσεις, να διαφωνήσεις, να δυσπιστήσεις, να τους δοξάσεις ή να τους κακολογήσεις. Αλλά δεν μπορείς να τους αγνοήσεις. Γιατί αλλάζουν πράγματα. Βρίσκουν, φαντάζονται, βοηθάνε, ερευνούν, φτιάχνουν, εμπνέουν. Σπρώχνουν μπροστά τα πάντα. Ίσως, πρέπει να είναι τρελοί.
Πώς αλλιώς θα κοιτάξουν έναν άδειο καμβά και θα δουν έργο τέχνης; Ή θα καθίσουν στη σιωπή και θ’ ακούσουν τραγούδι που δεν έχει γραφτεί; Εκεί που κάποιοι βλέπουν τρελούς, εμείς βλέπουμε μεγαλοφυΐες. Γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν ό,τι μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν. Οι μόνοι που αξίζουν για μένα είναι οι τρελοί.
Αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, να μιλήσουν, να σωθούν… Που ποθούν τα πάντα την ίδια στιγμή. Αυτοί που ποτέ δεν χασμουριούνται ή δεν λένε κοινότοπα πράγματα αλλά που καίγονται…καίγονται σαν τα μυθικά, κίτρινα, ρωμαϊκά κεριά.”
Τζακ Κέρουακ