Κι όμως … (της Μαρίας Κανδύλη)

Κι όμως …

Κι είχαν βυθίσει στις θάλασσες της ψυχής τα βλέμματα.

Και τάχα κοιτάζονταν σαν αντίπαλοι υπολογίζοντας πως θα κέρδιζαν:

«Αν δεν κλέψω τον παράδεισό σου γιατί να έρθω;»

«Αν δε μου χαρίσεις την κόλαση μη τολμήσεις ούτε εσύ να φανείς».

Λαχταρούσαν να πουν:

«Παραδίνομαι».

Λαχταρούσαν να πουν:

«Σ’ αγαπώ».

Η σιωπή  βάρος ασήκωτο.

Και κοιτάζονταν τάχα σαν αντίπαλοι.

Κι ένιωθαν σαν  εραστές.

Κι όμως σαν ξένοι έχασαν.

Έστω απόψε.

shares