Κι όμως … (της Μαρίας Κανδύλη)

Κι όμως …

Κι είχαν βυθίσει στις θάλασσες της ψυχής τα βλέμματα.

Και τάχα κοιτάζονταν σαν αντίπαλοι υπολογίζοντας πως θα κέρδιζαν:

«Αν δεν κλέψω τον παράδεισό σου γιατί να έρθω;»

«Αν δε μου χαρίσεις την κόλαση μη τολμήσεις ούτε εσύ να φανείς».

Λαχταρούσαν να πουν:

«Παραδίνομαι».

Λαχταρούσαν να πουν:

«Σ’ αγαπώ».

Η σιωπή  βάρος ασήκωτο.

Και κοιτάζονταν τάχα σαν αντίπαλοι.

Κι ένιωθαν σαν  εραστές.

Κι όμως σαν ξένοι έχασαν.

Έστω απόψε.

Σχολιάστε

Η διευθυνση email σας ΔΕΝ θα δημοσιοποιηθεί(ενημερωθείτε για την πολιτική ανάρτησης σχολίων στο fouit.gr απο εδώ) *

*

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.